| Woensdagavond vlak voor de voetbalwedstrijd
Maribor-Genk kwm het telefoontje op de krant binnen.
"We hebben de Schat", klonk het aan de andere
kant van de lijn. De eindredacteur van dienst twijfelde.
Kon dit wel, na amper vijftien van de dertig opgaven? Hij
vroeg:"Bent u daar heel zeker van meneer?" Marc
Geebels lachte : "Honderd procent zeker."
Iets voor enen die middag had zijn kameraad Mathieu
Verbeek de Schat van Belang opgegraven. Met de blote
handen. "We waren met zijn drieën de avond tevoren
al gaan kijken", vertelt Mathieu, "maar toen
hebben we niets gevonden. Het was te donker en we waren
ook op de verkeerde plek aan het graven".
Een dag later was het wél prijs. "Marc en mijn
broer moesten overdag werken, ik had verlof en was gaan
hengelen", vertelt Mathieu. "Slecht idee. Ik zat
de hele tijd met de Schat in mijn hoofd, het vissen
interesseerde me hoegenaamd niet."
Oorkonde
Mathieu gooide zijn visgerief snel terug in
de auto en reed in zijn uppie naar Mellaer. De bewuste
bankjes waartussen de Schat verborgen lag en die ze 's
nachts niet gezien hadden, zag Mathieu nu wel. "Ik wist
meteen dat ik juist zat", zegt hij. "Onder die
vuilnisbak was een ideale plek om de Schat te verstoppen".
Mathieu had geen materiaal bij zich. Ik ben
dan maar met mijn blote handen beginnen te graven. Dat was
een hele klus. De koker waarin een briefje, een oorkonde en
de sleutel zat, bevond zich op dertig centimeter diepte. Om
hem er helemaal uit te krijgen, moest ik een put van
zeventig centimeter uitgraven".
Toen dat eindelijk gelukt was, merkte
Mathieu dat er een trio in zijn richting kwam gewandeld.
"Ik vertrouwde het niet. Wat als zij ook schatzoekers
waren ? Ik ben maar meteen in het vlakbij gelegen maďsveld
gespurt" (lacht).
Volle maan
Van het veld ging het naar een café even
verderop. "Ik wilde mijn handen wassen", zegt
athieu, "want die zagen er niet uit". De
cafébazin hd het ook gemerkt. Ik heb haar gezegd dat ik
problemen had met mijn fiets. Ze scheen het te geloven..."
Mathieu zat vol adrenaline? Hij moest eerst
een pintje drinken alvorens hij zijn companen kon
verwittigen. "Jong, ik was zo aan het shaken dat
ik niet eens een sigaret gerold kreeg." Toen ie bij
zijn broer Rik aankwam, vroeg ie of die iets te drinken had.
"Ik nam een flesje uit de frigo", zegt
Rik,"Toen vroeg ie : heb je ook iets om het flesje open
te doen? Waarna hij me de grote sleutel toonde die in de
koker zat." Vriend Marc werd gebeld, het feest kon
beginnen. "We zijn geen sigarenrokers, maar die
namiddag hebben we alle drie toch een dikke opgestoken".
Of ze zelf met de auto gaan rijden staat nog
niet vast. "De prijsuitreiking is pas op 31 augustus",
zegt Marc. "We hebben nog de tijd om daarover na te
denken" We hebben in ieder geval al reuze lol beleefd
aan de zoektocht. Dinsdagavond bij onze eerste graafpogingen
was het volle maan. Zaten we daar met drie volwassenen ín
die duizendjarige eik... Op zo'n moment vraag je je toch af
waar je in godsnaam mee bezig bent."
|